Krzesła z długą i nudną historią

W którąś sobotę wybrałyśmy się z Ewką na bazar staroci na Kole, jak zwykle, po nic konkretnego. 

Kiedy Ewka z jakimś starym dziadem ćwiczyła trudną sztukę negocjacji mi wpadły w oko krzesła, które miały w sobie coś, co jednak było ledwo dostrzegalne pod warstwą emulsyjnej farby w kolorze odchodów i pokrywą gwoździ i gwoździków, które ktoś wbijał jak opętany w każde miejsce, które powodowało niestabilność krzesła. A uwierzcie mi, że jak je kupowałam, nie było takiego miejsca, które tej niestabilności by nie powodowało.

Oprócz tych wszystkich przywar krzesła miały jeszcze jedną wadę. Jak większość rzeczy na Kole były drogie. Kiedy miałam się już poddać, zjawiła się Ewka, która dobiła ostatecznie z Panem targu. 

Ten niepocieszony, że za tanio sprzedał, postanowił się na nas zemścić i kiedy kasę miał już w łapie powiedział nam, że sprzedał nam dwa za 100 zł, podczas gdy on kupił je od jakiegoś menela ze wsi za dychę. 

Przyznam, że jak dla mnie to było o dwie informację za dużo, nie dość, że nabyłam za 100 zł krzesła warte dychę, to jeszcze ich pochodzeniem też miałam nie móc się pochwalić. 

Ewka jednak wykazała się większym refleksem i odpaliła dziadowi, że kupiłyśmy je za 100, a sprzedamy po renowacji za 1000. 

Ku mojej uciesze dziad posmutniał, rzucił nam jeszcze co prawda,  na do widzenia,  z grymasem pogardy na twarzy parę k...w, ale wszystko dobrze się skończyło.

Nie skończyło by się, aż tak dobrze, gdyby nie Maciek, który nabawił się permanentnego odrętwienia rąk od drapania, sklejania, polerowania i wygładzania kupionych przeze mnie krzeseł. 

Dzięki jego poświęceniu wyglądają dziś tak.

 

 

Ja jedynie ubrałam je resztką zasłonek z IKEI z kolekcji z przed 100 lat, która jednak idealnie spasowała mi z podłogą w kuchni. A jako, że kuchnia jest połączona z pokojem, a stół stoi na granicy tych dwóch pomieszczeń, taki wzór to strzał w 10. Fajnie to wszystko scalił. 

 

Dziełem Maćka, które mam zamiar jeszcze pokazać jest stara komoda z lat 50, która od jakiegoś czasu była moim marzeniem. 

Najładniejszy album jaki widziałyśmy...

Poniższe zdjęcie naprawdę nie oddaje brzydoty albumu, który poddałyśmy obróbce. 

Ale kiedy go skończyłyśmy nie mogłyśmy się nadziwić jaki zacny wyszedł. Nawet jakbyśmy się bardzo starały nie stać nas na skromność w tym przypadku. To jest najładniejszy album jaki widziałyśmy, ever! :)

Album przed - kwintesencja brzydoty.

Twórczy bałagan

Podkład z polarowego koca z Ikei

Pusty w środku, ale ma się wkrótce zapełnić rysunkami dzieci, które w ten sposób chcą podziękować swojej nauczycielce za kilka lat, które im poświęciła.

Nawiązanie do szkolnych zeszytów.

Przyszywanie foli, za którą jest kartka z zeszytu. 

Obszywanie koronką. 

Materiał przytwierdziłyśmy na zszywki. 

I prawie gotowe.

Jeszcze tylko kokarda w roli zamknięcia. 

I maskowanie bałaganu. 

 

Ozdabianie.

I napatrzeć się nie mogłyśmy. 

Piękny, prawda?

Boazeria w łazience

Urządzając mieszkanie, w wielu kwestiach ciężko było mi podjąć ostateczną decyzję, jako, że najchętniej zmieniałabym koncepcję codziennie, ale jednego byłam pewna:ZERO GLAZURY W ŁAZIENCE. Będzie boazeria. Oczywiście biała, do tego ściany w pastelowych kolorach. Chodziło mi o taki efekt, jak na zdjęciach znalezionych w necie:

 

 

 

 

Niestety żadne z powyższych zdjęć nie miała polskiego źródła.Niestety żyjemy w kraju, w którym po wpisaniu w Google hasła  BOAZERIA W ŁAZIENCE, znajdujemy coś takiego :)

I tak jak wcześniej nie chciałam słuchać, że drewno się do łazienki nie nadaje, że pracuje, wilgotnieje itd. tak po zobaczeniu powyższego rura mi zmiękła i zaczełam szukać alternatywy dla drewna. 

Myślałam, że końcem poszukiwań będzie odkrycie boazerii z PCV. W necie wyglądało na to, że znalazłam to, czego szukałam. Na żywo jednak okazało się to niewypał. Nietrwały materiał, widać, że to jest jakieś tworzywo, w dodatku wątpliwej jakości.

Szukając dalej natknęłam się na glazurę, której nie chciałam, ale ta wyglądała jak boazeria. Drugi wzór to był wzór drewnianych kasetonów, jak na poniższym zdjęciu. Zamówiłam więc czym prędzej, u polskiego przedstawiciela włoskiej ceramiki Colli, oba rodzaje do dwóch łazienek i z radością czekałam na realizację swojego marzenia, w dodatku z uwzględnieniem praktycznej strony. Jednak okazało się, że firmę Mirad z Karczewa dotknęło wszystkie 7 Biblijnych plag i niestety mimo tygodni cierpliwego oczekiwania towaru nigdy nie zobaczyłam.   

 Już miałam się poddać, jako że czas nie pozwalałam mi na dłuższe poszukiwania i jechać do pierwszego lepszego marketu budowlanego, żeby kupić, co tam by mieli na magazynie, ale wtedy natknęłam się na poniższy sposób w internecie.

Płytę PCV docięłam na listwy o konkretnych wymiarach tutaj, kupiłam wodoodporną, łazienkową farbę we Fluggerze i łazienka wygląda teraz tak:

Jakiś czas potem znalazłam firmę, która w Polsce zajmuje się robieniem takiej boazerii o jaką mi chodziło. Znajdziecie ich tutaj, ale są dość drodzy. Metr bieżący kosztuje ok 400 zł, ale o wysokości 100 cm, a praktyczna jest wysokość ok 1,30, więc byłoby to 600 zł za metr. Mnie wszystko kosztowało 200 zł. Zaoszczędziłam kilka tysięcy złotych, cieszę się z tych Miradowych plag i jestem zadowolona z efektu. Dlatego dzielę się swoimi przygodami, na wypadek gdyby komuś przyszło do głowy zrezygnować z glazury na rzecz boazerii w łazience:)